فراز

انتخاب اول - کودک خردسال آدم بیمار بشه و از بین بره
انتخاب دوم - آدم خودش بیمار بشه و زمانی از بین بره که کودک خردسالی داره
=======

انتخاب اول -  آدمی همیشه روی بد بختی را دیده باشه و همیشه گرسنه باشه و در حسرت یک وعده غذایی کامل

انتخاب دوم - آدمی در بزرگسالی همه مال و اموالش را از دست بده . ماشینش را از دست بده . منزلش را از دست بده و  بیکار بشه و به خاک سیاه بشینه

=======

انتخاب اول - بشینیم و نظاره گر باشیم و رای ندیم تا باز هم احمدی نزاد بره بالا و اوضاع از این هم تیره و تار تر بشه

انتخاب دوم - به گزینه ای  غیر از احمدی نزاد رای بدیم و لا اقل خودمون حس کنیم سهمی در از بین بردن کشورمون نداشتیم

=======

انتخاب اول - در یک کشور سردسیر زندگی کنیم و دایم بنالیم از برف و سرما و یخ و یخ بندون

انتخاب دوم - در کشوری گرمسیر زندگی کنیم و در حسرت یک قطره برف و بارون بسوزیم و فریاد بکشیم

=======

انتخاب اول - با کلی امید و آرزو فرزندت را بزرگ کنی و در جوانی از دستش بدی

انتخاب دوم - همیشه در حسرت داشتن یک فرزند باشی و هرگز بهش نرسی

=======

انتخاب اول - پسرت به سن ازدواج برسه و عاشق دختری پنج سال بزرگ تر از خودش بشه که یک فرزند شش ساله داره

انتخاب دوم - دخترت خوشحال باشه که بالاخره دوست پسری پیدا کرد که بتونه با کمک اون فرزند خردسالش را بزرگ کنه

=======
انتخاب اول - از اول قدر داشته هامون را بدونیم

انتخاب - صبر کنیم تا وقتی چیزی را از دست دادیم افسوس بخوریم که هیچ وقت قدرش را ندونستیم

=======

این یا اون بالاخره ؟

آقایی که میز کارش نزدیک به من است ولی توی یک تیم نیستیم و اسم همدیگه  را هم نمیدونیم و اصولن با هم هیچ صحبتی نمیکنیم اومده سراغم و ازم می پرسه بچه دارم ؟ و بعد سنشون را می پرسه و میگه فهمیدی چی شده ؟ اگه یادت باشه همیشه بچه ها بعد از تعیطیلات سیویک دی میرن مدرسه و معمولن روز اول مدرسه تقریبن میشه سوم یا چهارم و یا پنچم سپتامبر. ولی امسال سیویک دی هفتم سپتامبر است و برای همین روز اول مداس میفته به هشتم سپتامبر و حالا دولت نمیدونه چیکار کنه . چون بین اول و هشتم خیلی فاصله است و حالا طرحی مطرح کردن که چه و چه و چه

اولش خنده ام گرفت و بعدش لجم گرفت . بهش گفتم واقعن چه مسایل بزرگی توی کانادا هست . اون آقا با جدیت ادامه داد آره . واقعن خیلی مهمه . چون مردم میخوان برنامه های تابستونشون را بچینن و باید دقیقن بدونن بچه ها از کی باید برن مدرسه

با این ملت مرفه بی درد من چه حرف مشترکی میتونم داشته باشم . لبخند تلخی زدم و ازش تشکر کردم که اینقدر بهم آگاهی داد

گرچه صاحبخانه لطفم میکنه
سرخوش و مستم که مهمانم من

یک دستگاه جوجه کشی کوچولو توی کلاس بغلی فربد گذاشتن   که  حدود بیست تا تخم مرغ را گذاشتن توش و به برق وصلش کردن و چراغش را هم روشن کردن  و از بیست روز پیش یک چوب خط هم به دیوار نصب کردن و هر روز یک خط اضافه کردن و کردن تا  پریروز که تخم مرغ ها شروع کردن به ترک خوردن و ترک خوردن

توی این بیست روزه خداحافظی پدر و مادر ها کنار این دستگاه بود و عصر هم بچه ها باید کنار این دستگاه پیدا کنیم. بچه ها و معلم ها و پدر و مادر ها همه دور و بر این دستگاه هستند و همه چه ذوقی میکنن

عجب صحنه جالیبه واقعن . من برای اولین بار بود میدیدم که جوجه از تخم در میاد. جوجه ای که هنوز توی تخم است چقدر قشنگ و ریز ریز به تخم ضربه میزنه و جوجه شیطون بلای چند ساعته چه تلاشی میکنه که دوستش یا خواهرش یا برادرش زود تر بیاد بیرون . جل الخالق

جوجه ها بیست و چهار ساعت توی همون دستگاه میمونن و بعد منتقل میشن به یک کارتن که کفش پوشال های ظریف است و یک چراغ هم از بالا محوطه کارتن را گرم و روشن نگه میداره. تا دیروز عصر که من رفتم دنبال فربد حدود پنج تا جوجه کامل از تخم بیرون اومده بودن و هنوز به کارتن منتقل نشده بودن ولی بابایی گفت امروز صبح اون جوجه ها رفتن توی کارتن … جل الخالق

دیشب به بابایی میگم .. میدونی این دستگاه را برای یک ماه اجاره کردن به قیمت صد و چهل دلار . نمیدونم لحنم چطوری بود که بابایی با خنده مخصوص خودش گفت . فکر کنم باید بریم تو کار جوجه کشی که البته بد فکری هم نیست . این دستگاه چنان بچه ها را وجد آورده و محیط مهد را شادتر کرده که بدم نمیاد ما هم بریم تو کار عمل آوردن یه مشت جوجه

توی مهد یک شیشه گنده هم دارن که توش یک مارمولک سی سانتیمتری هر روز به آدم یک جور وغ زده ای نگاه میکنه و با چه سرعتی هم داره قد میکشه که خدا سلامت نگهش داره

یک ماهی کوچولو هم توی یک تنگ است که درش را با  یک در توری بستن که دلبند های کوچولو خیلی بهش محبت نکنن

فکر کنم بین جوجه کشی و مارمولک پروری و پرورش ماهی همون جوجه کشی بیشترین رای را بیاره

ایرانی های مقیم ایران که می خوان از ایران خارج بشن چقدر پز دارن که بدن. هر جا برن میتونن پز بدن که ما داریم میریم خارج و همه بهشون میگن به به خوش به حالتون

ایرانی های مقیم خارج هر وقت بخوان برن ایران کلی پز میدن که ما داریم میریم ایران و بقیه با یک حسرتی بهشون میگن به به خوش به حالتون

————–

ایرانی های مقیم ایران اگه بخوان عکسی توی فیس بوک و اورکات و مورکات بذارن میگردن هر چی عکس توی فرودگاه های خارح دارن یا عکسی توی خیابون های خارج دارن یا گیلاس مشروبی به دست دارن یا  شلوار کوتاه پوشیدن یا کنار ساحل دراز کشیدن یا باد داره موهاشون را میبره را جمع میکنن و به به بقیه نشون میدن

ایرانی هایی که ساکن خارج ایران هستن میگردن عکس هایی که در تجریش و دربند و کویر یزد دارن یا یک عکسی پای سفره آبگوشت دارن یا توی یک سفره خانه یا مسجد هستند را جمع میکنن و به بقیه نشون میدن

————

ایرانی های مقیم ایران برای بچه هاشون کارتون های جدید خارجی را می خرن که بچه هاشون از دنیا عقب نباشند و ایرانی های مقیم خارج در به در دنبال حسن و خانم حنا و کلاه قرمزی و  آقای مجری و توی ده شلمرود میگردن

————

مسافر های عازم ایران یک عالمه استامینوفن  و ادویل ساخت شرکت اپوتکس برای فامیلشون میبرن و از اون طرف از ایران استامینوفن کودین  ساخت شیمی دارو  برای خودشون میارن

————

مسافر های عازم ایران ریمل های مارک دار غیر تقلبی سوغاتی میبرن و از اون طرف سورمه گاوی دست ساز برای سه سالشون میارن  

————

د برا چی چی کل علی ؟

یه جای این کار می لنگه

یک خشک شویی توی خیابان نظر غربی اصفهان هست که من سال های سال هر روز در راه مدرسه از کنارش رد میشدم و هزار بار اونجا لباس بردم یا لباس تحویل گرفتم

از بس که خانواده ما عادت داشت قبض را گم کنه این آقای خشک شویی به ما هیچ وقت قبض نمیداد و میگفت برین… چه فایده … قبض لازم ندارین و خدا عمرش بده کلی کار ما را راحت کرده بود

امسال تابستون که اصفهان بودیم پدرم می خواستند یک شلوار بهش بدن . طبق معمول خیابان شلوغ بود و جای پارک نبود . به پدرم گفتم شلوار را بدین من . برم ببینم چقدر عوض شده

فکر نمیکنم بعد از سال شصت و نه من دیگه به اون خشک شویی سر زده بودم . وارد شدم و همین که چشمش به من افتاد گفت به به سلام خانم … و فامیلم را گفت . من به امام زمون کم مونده بود دو تا شاخ گنده در بیارم . میخواستم بپرم و بغلش کنم که این قدر با هوش و با صفا است

با لهجه سنتنی اصفهانیش توی دو سه دقیقه مکالمه همه اطلاعاتی را که میخواست کسب کرد مبنی بر اینکه من کجا هستم و شوهر چیکاره است و چند تا بچه دارم و خلاصه یه بیست تا سوال دیگه

آخرش هم با خنده گفت . مثی قدیماااا قبضم لازم نداریند . برین آ پس فردا بیایند

و این به نظر من یعنی خود خود زندگی که توی این بلاد این مدلیش یافت می نشود

دختر بچه پنج ساله ای بودم که به خانه جدیدمون اسباب کشی کردیم و ساکن اون خانه بودیم تا سال اول دبیرستان من . یعنی میکنه به عبارت یه ده سالی

بیشتر همسایه هامون ارمنی بودن و همشون هم به همسایه میگفتن همساده که برای من همیشه دلنشین بوده و هست

یکی از این همساده ها زن و شوهر عزیزی بودن یه اسم آقای کارو و اوفیک خانم. آقای کارو یک آقای کاروی معمولی نبود . یک آقای کاروی بی نظیر بود و هست . یک سیبیل کت و کلفت مشدی و یک جفت دست زحمتکش و یک خونه که همیشه  توش پر بود از شیرینی های خوشمزه دستپخت اوفیک خانم. یک میز ناهار خوری بزرگ توی هال داشتن که ما هر وقت رفتیم توی خونه اشون این دو نفر به اندازه ده نفر بیشتر غذا و میوه و شیرینی داشتن و علتش هم این بود که این دو هیچ وقت بی مهمون نبودند

زمستون ها ما بیشتر میرفتیم منزلشون و دور میز می نشستیم و الحق من چقدر شیرینی می خوردم . تابستون ها هم اکثرن شب ها اونها میومدن توی حیاط خونه ما و آقای کارو و پدرم تخته بازی می کردند

تابستون ها اوفیک خانم و مامانم شلنگ آب را میکشیدن توی کوچه و تا ته کوچه را می شستند و هر دو چه لذتی می بردند از این آب بازی

پدرم عاشق خیار شور هایی بودند که اوفیک خانم درست میکردند و من اصلن دوست نداشتم اون خیار شور های گنده را گاز بزنم که یهو دهنم را پر از آب نمک می کرد . ولی شیرینی ها … نگفتنی

تابستون که ایران بودیم پدرم یک روز عصر گفتن دوست داری کجا بری ؟ گفتم خونه آقای کارو . فکر کنم بیشتر از بیست سال بود ندیده بودمش. رفتیم توی همان کوچه …اسم کوچه میدان کوچک بود و هنوز هم هست … وارد بن بست شدیم . اول از همه منزل قدیمی خودموون به چشم میخورد که دقیقن ته بن بست بود . چقدر عوض شده بود . چه درخت های بلندی. ما استخر داشتیم و حالا استخر را پر کرده بودن و این درخت ها جای همون استخر بودند

مادرم گفتن میخوای در بزنیم و خواهش کنیم حیاط را بهمون نشون بدن ؟ گفتم بذارین اول آقای کارو  وافیک خانم را ببنیم . اگه گفتن همسایه مهربونیه این کار می کنیم.

در زدیم و زدیم و زدیم ولی حیف که کسی را را باز نکرد … روی کاغذی اسممون را نوشتیم و از لای در انداختیم تو … نه آقای کارو را دیدیم و نه اوفیک خانم را و نه حیاط منزل قدیمی را
چند هفته پیش پیغامی روی تلفن بود … از آقای کارو… پیغامش را گرفتم و چه خوب شد خونه نبودم . چون حتمن میزدم زیر اون گریه های خرکی و احساسی … باید به خودم مسلط بشم و یک روز بهشون زنگ بزنم و ببینم هنوز هم اوفیک خانم از اون شیرینی ها درست میکنه ؟

آنیتا برای من همیشه یکی از بهترین ها بوده و هست . بارها قبلن ازش نوشتم از همه خوبی هاش و انسانیت اش و پاکی اش و صفاش.

از آنیتا خیلی چیزها یاد گرفتم . آنیتا اواسط یکی از ترم ها پدرش را از دست داد ولی ترمش را لغو نکرد و معتقد بود با لغو کردن ترم پدرش بر نمیگرده

وقتی پدرش فوت کرد رفتم منزلشون و چند روز در کنارش موندم . جلوی مادرش اشک نمی ریخت . گاهی می دیدم صورت متورم شده و پر از اشک ولی خبری از اشک نمیشد . آنیتا معتقد بود باید به مادرش دل خوش کنه و مادرش را برای خودش نگه داره

ایران که رفتم قرار گذاشتیم همدیگه را ببینیم ولی پسر آنیتا آبله مرغان گرفت و گفت بهتره همدیگه را ملاقات نکنیم که فربد در این چند روزه آبله مرغان نگیره

یک دفعه ازش بی خبر شدم . سر خودم هم خیلی شلوغ شد. من رفتم اصفهان و آنیتا تهران بود و دیگه ندیدمش… برگشتم و براش ایمیل زدم .. خبرش نشد… تلفن زدم و خبری نشد.. چند روز بعد به تلفن همراهش زنگ زدم و گفت مادرش سکته کردند و حسابی دستش به مادر بند بوده

میتونستم تصور کنم آنیتا با یک پسر کوچولو و یک دختر کوچولو در شکم و یک مادر بیمار چه روزگاری داشته . ای کاش هر جوری بود می رفتم و میدیدمشون

دیروز آنیتا برام ایمیل داد و بهم گفت مادرش را هم از دست داده . آنیتا روز های مرگ پدرش را بهم یاد آوری میکرد که من در کنارش بودم و حالا این روزها به یاد من است و من چقدر ازش دورم و چقدر به فکرش  و هیچ کاری از دستم بر نمیاد

اگه کنارش بودم شاید برای آنیتا هیچ فرقی نمیکرد ولی حتمن برای خودم فرق می کرد

آنیتا خوشحال است که شوهرش و بچه هاش کنارش هستند و باز هم بهم یاد آور شد که چه دختر قوی است

واژه مرگ فعلن تمام شد

چند روزی از ورودم به ایران نگذشته بود که شنیدم یکی از دوستان قدیمی خانوادگی مون حالش خوب نیست . کم کم فهمیدیم سرطان لوزالمعده گرفته . به شدت ناراحت شدم . دوستش داشتم همیشه و همیشه

شاید بخاطر اینکه مادرم تعریف می کردن سال های سال پیش وقتی من دختر بچه نوپایی بودم که پدرم مدتی در کنارم نبود یک بار با این دوست  و خانمش و دخترش که دقیقن هم سن و سال من بوده با هم رفتیم پارک و دوستم خواسته بره روی دوش پدرش و پدرش اول نگاهی به من انداخته و اول من را برده روی دوشش و بعد از سواری دادن من دختر خودش را روی دوشش گذاشته

من این خاطره را نه یکبار که هزاران بار از مادرم شنیدم و همیشه مهر این دوست روی قلبم بود

همان عصر گرمی که رفتیم منزل دکتر ورقا با پدر و مادرم راهی منزل این دوست شدیم. پدرم با اون آقا در اتاقی نشستند و براحتی میشد صدای خنده هاشون را شنید . معلوم دارن مثل گذشته ها بذله گویی میکنند . و من و مادرم و دوست قدیمی ام و مادرش رفتیم توی آشپز خانه . مادر دوستم اشک می ریخت و میگفت چطور میتونم باور کنم مرتضی فقط سه ماد دیگه زنده است . دخترش هی میگفت … مامان آروم … صدات میره بیرون … و به آرامی اشک خودش را پاک میکرد

این دوست عزیز را هم از دست دادیم و لااقل خوشحالم که تونستم برای آخرین بار ببینمش و برای خودم عکسی به یادگار بگیرم که آن چشمان سبز را هرگز فراموش نخواهم کرد

——–

سالها پیش خانمش داشت میگفت … مرتضی دیشب خواب دیدم تو مردی.. و همون موقع شوهر بزله گو گفت .. یادت هست مسجد شلوغ بود یا نه

و تنها سوال من از مادرم این بود که مسجد شلوغ بود و مادرم در جواب گفتند قیااااامت

واژه مرگ ادامه دارد